Na een vlucht van drie uur vanuit Buenos Aires, ben ik aangekomen in El Calafate, een stadje helemaal in het zuiden van Argentinie, Patagonie.

El Calafate is een uitvalsbasis om naar de gletsjers in de omgeving te trekken. Voor de rest valt er niet veel te beleven. El Calafate is neergepland in het midden van de bergen, puur voor de toeristen. Ik ben dan ook toegekomen, de dag nadien de gletsjer Perito Moreno gaan beklimmen en dan weer verder getrokken.

De gletsjer was echt de moeite. Ik had nog nooit in mijn leven een gletsjer gezien. Je ziet hem van ver liggen, heel impressionant. Van ver leek het op een bevroren Tsunami vond ik.

De gletsjer is even groot als Buenos Aires, wat een massa ijs. Je kan er uren naar kijken, je hoort het ijs kraken en af en toe valt er een brok ijs in het water. Dat veroorzaakt een krakend geluid dat je tot op een grote afstand kan horen. Het ijs heeft ook een blauwige kleur, veroorzaakt door kleine rotsblokjes die de massa ijs meesleurt vanuit de bergen. Naargelang het licht anders invalt, verandert de gletsjer ook mee van kleur. Het was gewoon prachtig en enorm impressionant.

Nadien zijn we met een bootje naar een bijgelegen bos gevaren. Daar zijn we doorgetrokken om uiteindelijk de gletsjer te kunnen bewandelen. We kregen ijstoppen aan onze voeten gebonden en hebben een paar uur over de gletsjer gestapt. Er lopen kleine riviertjes door het ijs, die een felblauwe kleur hebben. Het was ijskoud en regenachtig, maar dat maakte het alleen maar specialer, hoewel een blauwe hemel wel nog betere fotos had gegeven.

Het water van de gletsjer is drinkbaar. Dit stuk van Patagonie is een puur en ongerept stuk natuur. Schone lucht, drinkbaar water in beken en rivieren. Maar het begint zo toeristisch te worden dat ik vrees dat hier ooit een einde aan zal komen. Men heeft het lang proberen tegenhouden, maar tevergeefs, er wordt een hotel gebouwd aan de voet van de gletsjer. Doodzonde vind ik dat, want er zal veel vervuiling mee gepaard gaan.