Ik heb Patagonië achter me gelaten. Het is een prachtige ervaring geweest, met prachtige landschappen. Maar ik verlangde naar wat hogere temperaturen, zon en cultuur! Ik heb mijn thermisch ondergoed dus opgeborgen en ik heb mijn reis per bootverder gezetnaar Uruguay. Ik ben een kleine week in Uruguay geweest. Uruguay was voor mij een rustpunt na al die afstanden die ik heb afgelegd. Mijn eerste halte was Montevideo. Montevideo is een heel aangename stad. Het is een levendige stad, niet even trendy als Buenos Aires, maar misschien wel charmanter. Nadien ben ik een paar dagen naar het strand gegaan, op een uurtje rijden van Montevideo. Daar heb ik heerlijk uitgerust en genoten van de zon en de mooie uitzichten!

Van Uruguay ben ik naar het noorden van Argentinië gevlogen, Salta. Waw, vanaf de eerste momenten was ik verkocht! Onmiddellijk een wereld van verschil met Buenos Aires. Salta is een kleine stad, heel aangenaam, mooie gebouwen, een heel leuk centraal plein waar je gewoon uren kan zitten en het lokale leven in de gaten kan houden. Er worden veel handgemaakte spulletjes verkocht, de bevolking ziet er helemaal anders uit dan in Buenos Aires, je ziet hier een heel ander Argentinië. Het was een feestdag voor de scholieren, al de kinderen liepen verkleed rond. Wat ook heel typerend is aan Argentinië, en Salta deed niet onder, is dat jonge koppeltjes de parken als liefdesnestje gebruiken. Overal zie je jonge koppeltjes in de parken elkaar liefkozen :) In Salta heb ik Nicole leren kennen, een Hollandse vrouw. Zij reist door Argentinië met de auto en we hebben de volgende dagen samen gereisd. We zijn met de auto naar het noorden gereden, richting Humahuaca, op 200 km van de Boliviaanse grens. Humahuaca ligt op een 2500-tal meter hoogte. De route die we genomen hebben voerde ons doorheen de Quebrada de Humahuaca. Je rijdt doorheen de bergen en de uitzichten zijn fenomenaal! Een totaal ander landschap dan elk landschap dat ik al ooit gezien heb. Je rijdt doorheen de bergen, maar de bergen veanderen continu van kleur. Ze hebben een rode kleur, gecombineerd met okergeel, groen, soms zelfs blauw, ongelooflijk! Onderweg zijn we bij talrijke kleine dorpjes gestopt. In deze dorpjes heeft de tijd stil gestaan. Heel kleine rustige dorpjes, de mensen zijn zo vriendelijk en ze hebben heel mooie karakteristieke gezichten en kledij.

De volgende dag zijn we vanuit Humahuaca naar Iruya gereden. 95 km, waar je 3 uur over doet omdat de (grind) baan langs de bergen kronkelt, heel bochtig is en heel erg stijgt. We zijn tot een hoogte van 4000m gestegen. Je lichaam moet heel erg wennen aan deze hoogte. Het is een rare gewaarwording dat je na een minieme inspanning volledig buiten adem bent door het gebrek aan zuurstof in de lucht. Wat een dag was het! We reden doorheen de bergen, met nog meer kleuren, nog meer cactussen .. Dat zijn momenten van geluk, ik kan het niet anders omschrijven.. Na 3 uur rijden, kwamen we aan in Iruya, een dorpje aan het einde van de wereld! In het midden van verlaten bergen, plots een dorp, op 3500 m hoogte, klein, maar oh zo fijn, en met een (vergeleken met het dorp) enorme kerk. Kleine steegjes die de berg op kronkelen, mooie huisjes, sommige van steen, sommige van leem, lieve mensen, sommigen met mooie typische kledij.

Vanmorgen is Nicole terug naar het zuiden vertrokken. Ik ben hier, in Humahuaca gebleven. Ik vertrek morgen naar Bolivië. Ik neem een bus naar de grens, en van daaruit reis ik verder Bolivië in met de trein, ik kijk er heel erg naar uit! Mijn dagje vandaag in Humahuaca was heel rustig, maar enorm aangenaam. Het is hier prachtig weer, ik heb wat rondgekuierd in de straatjes. Het is grappig dat hier ook zo'n enorme kerk staat. En de kerk speelt echt een centrale rol in dit dorp heb ik de indruk. Het is zondag vandaag en er was dus een mis, de mensen stonden tot buiten! Iedereen was mooi opgekleed, heel leuk om zien. Ik heb me op het centrale plein gezet met een boek, en als je alleen bent... word je aangesproken. Ik heb lang staan praten met een lokale man, die over zijn leven en streek vertelde. Als ik iets niet versta, vraag ik meer uitleg, ik versta natuurlijk nooit alles, maar ik begin toch al veel te verstaan. Spreken is met hakken en stoten, maar vooral blijven proberen denk ik dan ! :) In een lokaal eet-tentje heb ik ook een ander hollands meisje leren kennen die met haar mama aan het reizen was, hele leuke mensen.

Morgen Bolivië, ik hou jullie op de hoogte! En foto's van deze prachtige omgeving volgen, maar in dit dorp is er 1 internet shop, en hier zijn geen USB-ingangen :)

Groetjes!