El fin del viaje....

Aan alle mooie liedjes komt een einde, wordt er toch gezegd?

Mijn reis loopt op z'n einde, vandaag breng ik mijn laatste dag in Buenos Aires door en morgen vlieg ik terug naar België.

Maar dit liedje eindigt hier niet. Ik zal het voor altijd meedragen, de prachtige landschappen die ik gezien heb, de mooie en interessante contacten die ik gelegd heb, de geuren, de kleuren, de smaken, de muziek, en zoveel herinneringen.

Ik heb absoluut genoten van deze reis. Van het begin tot het einde, van alles wat ik heb meegemaakt. Maar nu is het tijd om terug naar huis te gaan. En ik kijk er erg naar uit om terug tijd door te brengen samen met vrienden en familie, want ik heb jullie gemist! 

Tot heel binnenkort, deze keer in real life en niet meer via deze blog :) 

1 reactie | reageer

Ecuador: Jungle trip in het Amazone gebied

Afgelopen week heb ik voor even afscheid genomen van Sophie en Tocho en ben ik voor 4 dagen naar het Amazone gebied getrokken, in het oosten van Ecuador, vlakbij de Colombiaanse grens. Ik had de trip geboekt met het agentschap "Dracaena" vanuit Quito, een echte aanrader voor al wie ooit naar Ecuador komt en het Amazone gebied wil verkennen.

Met een klein vliegtuigje ben ik naar Lago Agrio gevlogen, een stadje in het midden van het regenwoud, in het noordoosten van Ecuador, op een stap van Colombia. Van daaruit zijn we met een jeep het regenwoud ingereden, prachtig, dacht ik. Maar het werd alleen maar beter. Na een aantal uur zijn we verder het regenwoud ingetrokken met een kano langs de Cuyabeno rivier. Steeds dieper de jungle in, de wind in mijn haren, een enorme variëteit aan bomen en planten langs de oevers van de rivier, een totaal andere wereld die zich opent achter elke bocht. Na een aantal uur zijn we zijriviertjes beginnen inslaan, tot we een heel klein "steegje" insloegen waar onze lodge zich bevond, langs de oever van de Rio Negro. Ongelooflijk. Totaal afgezonderd van de geciviliseerde wereld, heb ik vier dagen gelogeerd, in het midden van het Amazone gebied. Het enige wat je hoort zijn duizend verschillende geluiden van nog meer verschillende diersoorten: insecten, vogels, apen, enzovoort enzovoort. We waren met een klein groepje van vijf personen, dat was perfect. En de organisatie was ook perfect, ze hebben alles uit hun mouwen gehaald om ons verblijf zo aangenaam en interessant mogelijk te maken.

De eerste avond zijn we al onmiddellijk de jungle ingetrokken, geschoeid met rubberen botten, en gesterkt met een goede pillamp, zijn we op zoek gegaan naar insecten. En de jacht was zeer succesvol!! In het begin van onze weg hebben we al onmiddellijk twee tarantulas gezien: spinnen zo groot als een handpalm met veel haar op. We hebben heel veel andere soorten spinnen gezien, groot, klein, dik, dun, in alle vormen en kleuren. Heel veel wandelende takken, mieren in alle groottes (giftige mieren ook, die een gif spuiten waar een mens een dag koorts van heeft), kevers, duizendpoten, een slang (Gerlinde: geen paniek, ik zal de foto niet online zetten..), vlinders zo groot als een vleermuis, vleermuizen ook, en heel veel andere soorten insecten waar ik de namen van vergeten ben. Het was een heel aparte ervaring, het woud in het donker, voor een stadsmens als ik, een totaal onbekend terrein, allemaal onbekende geluiden, geuren, maar oh zo mooi allemaal. Het woud produceert een echt muzikaal spektakel, en het is een ander spektakel op elk uur van de dag, sommige vogels en insecten leven vooral `s nachts, andere vooral overdag, wat steeds voor andere geluiden zorgt. Vanuit de hutten waarin we sliepen, veilig onder een muskietennet, heb ik heel erg van die geluiden genoten.

Wat geldt voor de geluiden, geldt ook voor de uitzichten in de jungle. Op elk uur van de dag zien die er anders uit, `s ochtends, `s avonds, `s middags, bij bewolking of bij zon: de steeds verschillende lichtinvallen en kleurschakeringen in het bos zijn gewoon prachtig. En wat een ongelooflijke diversiteit aan bomen en planten. We hebben veel gewandeld in de jungle en veel uitleg gekregen bij planten en bomen. Het is heel interessant en mooi om te zien hoe een woud zichzelf onderhoudt, in Ecuador zijn er geen seizoenen, dus geen herft en lente. Bomen hernieuwen het ganse jaar door hun bladeren. Het is mooi om een te zien hoe druk begroeid de jungle is, hoe alle planten in elkaar strengelen, maar ook om op de details in te zoemen, want ik vond dat echt een schouwspel van kleuren. Tijdens de wandelingen zijn we ook steeds veel speciale insecten tegengekomen, enorm veel verschillende soorten planten, met elk hun eigenschappen die vaak door lokale stammen gebruikt worden als medicijnen, kleurproducten, anticonceptie, confectie, enzovoort. Af en toe hoor je ook gescharrel en gekrijs, als je dan naar boven kijkt, zie je groepen apen van de ene boom naar de andere springen en klimmen en zwieren.

Naast de wandelingen hebben we ook veel met een kano langs de rivier gedobberd en gevaren op zoek naar andere dieren. Langs de rivier hebben we veel vogels gezien in de aanpalende bomen, ook veel apen, en we hebben zelfs dolfijnen gezien! Ik dacht dat dolfijnen alleen in zee leefden, maar ik had het mis. Ze leven ook in de wateren van de jungle. We hebben roze en grijze dolfijnen gezien. De grijze zijn nogal klein en springen om lucht te komen happen. De roze dolfijnen zijn veel groter, hebben een langwerpige snuit en komen voorzichtig naar boven, zoals walvissen, om lucht te happen. `s Avonds hadden de wateren andere beesten te bieden, namelijk caymannen (krokodillen). En we hebben er drie gezien! Dat vond ik echt enorm impressionant, hoewel ik ze niet in hun geheel heb gezien. Daarvoor waren we iets te ver van hen verwijderd, maar als we met de pillampen schenen, lichtten hun ogen heel fel op, echt impressionant vond ik dat, wanneer ik ze zag naderen, drie paar verlichte ogen die ons aan het begluren waren...

Deze vier-daagse was echt enorm de moeite, ik denk dat ik nog nooit zo ver verwijderd ben geweest van de "beschaafde" wereld. Het is ongelooflijk om te weten dat er nog steeds een groot aantal mensen in deze omgeving wonen. Ik hoop dat de bossen niet te veel vernield zullen worden om allerhande redenen, dat dit prachtig stuk natuur nog heel lang bewaard zal blijven en dat de gemeenschappen die in deze omgeving leven nog lang hun tradities en rijke kennis over het woud kunnen bewaren.

3 reacties | reageer

Ecuador: Bezoek aan Sophie in Quito

Donderdag 11 februari ben ik aangekomen in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Ik had een binnenlandse vlucht genomen vanuit Cuenca, om een 10 uur durende busrit langs kronkelende baantjes te vermijden. Op 45 minuten stond ik er! De luchthaven van Quito ligt midden in de stad, heel impressionant om er te landen, je hebt de indruk dat je rakelings over de huizen vliegt. Sophie en Toch stonden me op te wachten. Wat een plezier wanneer iemand je staat op te wachten! Een aangename afwisseling met een taxi of een buschauffeur ;)

Sophie is een vriendin uit België die een jaar en half geleden naar Quito verhuisd is om met haar grote liefde, Tocho, te trouwen. Ondertussen hebben ze samen een dochtertje: Emma. Sophie en Tocho hebben me met open armen ontvangen! Het eerste weekend dat ik bij hen was, zijn we samen met drie vrienden van hen, vier dagen naar de kust getrokken, Canoa en Jama. Canoa was zeer druk door het carnival weekend, maar daarbuiten moet dat echt een heel aangenaam relax kustdorpje zijn met een mooi, breed strand, een echte aanrader! Wij hadden onze voorraad bier ingeslagen en hebben ons aan het strand geïnstalleerd. Tot na zonsondergang hebben we op het strand gelegen, pintjes gedronken, uren in de zee gezwommen (die trouwens ongelooflijk warm was!), ... Heerlijk! De golven zijn er heel hoog, ideaal om te surfen of om je door de kracht van de golven mee te laten sleuren.

Eenmaal terug in Quito heb ik de stad wat meer ontdekt. Quito ligt op 2800m hoogte en is, zoals de meeste zuid-amerikaanse steden, omgeven door bergen. Het oude centrum is heel mooi en aangenaam. Je kan de stad ook bewonderen vanuit de bergen, er is een kabelbaan waarmee je op 10 minuten van 2800m naar 4000m hoogte stijgt. Die uitstap heb ik met Sophie gemaakt en het geeft een adembenemend zicht op de stad! Sophie en ik zijn daar aan de babbel geraakt met een belg die ook stond te wachten om naar boven te gaan. Bleek dat hij afkomstig was uit Poperinge, het geboortedorp van mijn papa èn dat hij mijn opa kende! De wereld kan toch klein zijn..

Sophie en Tocho hebben me ook meegenomen naar Otavalo, een stadje ten noorden van Quito, op 200km van de Colombiaanse grens. Otavalo is vooral bekend om zijn markt. Er is een beestenmarkt, een lokale markt met voedsel en huishoudproducten en een toeristenmarkt. Op die laatste markt heb ik me toch niet kunnen inhouden om nog enkele souveniertjes te kopen. Nadien zijn we naar Cotacachi gegaan, een meer dat in de krater ligt van een nog steeds actieve vulkaan. Prachtige uitzichten! Op de terugweg naar Quito zijn we bij een paar landbouwers gestopt. Dat was voor mij zeer interessant, want je komt op plaatsen waar je als toerist anders nooit zou komen. Tocho heeft een aantal jaar geleden een project opgestart om, samen met de landbouwers van die regio, een "cooperativa" op te richten. De melkproductie wordt op die manier veel beter georganiseerd waardoor de boeren een beter inkomen hebben. We hebben samen een paar boeren bezocht alsook de boerderij waar alle boeren uit de regio `s avonds hun melk verzamelen. Heel interessant en wederom een prachtige omgeving!!

In Quito zelf heb ik ook veel tijd doorgebracht met Sophie, haar dochtertje en de familie van Tocho. Allemaal enorm vriendelijke, sympathieke en uiterst gastvrije mensen! Op deze manier zie ik ook een deel van de Ecuatoriaanse samenleving die ik anders, als toerist alleen, niet zou zien. In Ecuador, net als in de andere zuid-amerikaanse landen, is er een enorm duidelijk en groot klasseverschil. Tocho en zijn familie behoren tot de hoge klasse waardoor ik een paar buitengwoon mooie lokaties in en rond Quito heb kunnen bewonderen, zoals de buurt waar de ouders van Tocho wonen, de buurt waar Sophie en Tocho aan het bouwen zijn, enkele uitstekende restaurants, enz. En het wordt nog beter: morgen vertrekken we voor twee dagen naar de hacienda (ranch) van de ouders van Tocho. Dat is een enorm groot domein op een berg gelegen dichtbij Quito, met prachtige uitzichten en met heel veel koeien :) Ik ben benieuwd!!

2 reacties | reageer

De weg naar en de ontdekking van het prachtige Ecuador

Na het Machu Picchu verhaal heb ik het vliegtuig genomen naar Lima. Ik had heel graag het binnenland van Peru gezien, maar daar ben ik niet aan begonnen, want een groot deel van de wegen in het binnenland waren geblokkeerd door de zware regenval. 

Lima ligt aan de kust en het deel waar ik logeerde, Miraflores, is heel aangenaam en bovendien heel westers. Ik heb daar dan ook eens van een paar westerse zaken genoten en ik kan zeggen, na al dat reizen, deed dat echt eens deugd! Ik ben wat gaan winkelen, heb een pedicure laten doen, ik ben naar de film geweest (waar er een pisco sour in de prijs van het filmticket inbegrepen was!) en ben sushi gaan eten. 's Avonds, wanneer ik rondflaneerde op straat, ben ik een (bejaarden) straat dansfeest tegen gekomen. Er was een soort stadium op een pleintje gebouwd waar er elk weekend life muziek wordt gespeeld. Dan komen hoofdzakelijk bejaarden samen om te zingen en te dansen. Echt fantastisch! Bij elk liedje pikken de mannen een vrouw uit het publiek en dan wordt er samen gedanst.  Op andere liedjes wordt er uit volle borst meegezongen en op weer andere liedjes heeft één koppel het privlege om een dans te tonen aan het publiek. Ik heb me kapot gelachen, vooral met één bepaalde man. Nogal klein van gestalte, ongeveer 80 jaar oud, gekleed in een kostuum met zonnebril (hoewel het nacht was) en laqué schoenen. Hij had samen met een vrouw de eer een dans voor te tonen aan het publiek. Plots begint die man nogal seksuele Michael Jackson heup-bewegingen te maken en over heel de dansvloer te huppelen, oh wat heb ik gelachen! Wanneer hij mijn richting uitkwam om mij ten dans te vragen, was het echter gedaan met lachen ;)

Vanuit Lima ben ik de peruaanse kust afgereisd richting Ecuador. Ik ben op twee plaatsen gestopt. In Pisco, waar ik een eiland bezocht heb met veel zeevogels. Mooi, maar ge moet er de vogelstront wel bijpakken ;) De tweede plaats was Huanchaco, een klein vissersdorpje in het noorden van Peru (volgens de reisgids). In realiteit is het authentieke ver te zoeken en is het vooral een toeristisch surfoord, wat ook niet onaangenaam is natuurlijk!

Vanuit Huanchaco ben ik naar Ecuador gereisd, waar mijn eerste stop Vilcabamba was, een klein dorpje in de bergen. Buitengewoon prachtig, super rustig, heel relax. Voor mij was het zonder overdrijven een paradijs. Een plek waar je volledig tot rust komt, waar je alles vergeet en waar je maar één ding kunt doen: genieten.  Ik dacht er een paar nachten te blijven en ben er uiteindelijk een week gebleven. Ik had er met gemak nog een aantal weken kunnen doorbrengen. Ik logeerde er in Ihzcayluma, een hostel in het midden van de natuur vanwaar je een prachtig uitzicht had op de bergen, waar je veel mensen leerde kennen, waar je uren in een hangmat kon liggen lezen, vergezeld door het gezang van de vogeltjes, ´s avonds coctails drinkt aan de bar en verhitte discussies voert in minstens drie talen.. Ik heb er prachtige wandelingen gemaakt in de bergen en ben een dag gaan paardrijden. Dat was echt fenomenaal. We zijn te paard door de bergen getrokken, door de rivier, door smalle doorgangetjes in het midden van een jungle-achtige omgeving waar er wel 100en vlinders rondfladderden... Ik voelde me zo gelukkig als een klein kindje als we galloperend door de bossen liepen.  Vilcabamba was een prachtig dorpje met heel vriendelijke mensen en heel gastvrij. Het dorp staat ook bekend voor het feit dat de mensen er een heel hoge levensverwachting hebben. Dat trekt veel amerikanen van de Verenigde Staten aan die er zich neerplanten. Je kan hen geen ongelijk geven, het is daar prachtig, maar het onbegrijpelijke van de situatie is, dat er maar een klein deel van deze mensen bereid is om spaans te leren. Ik heb me laten vertellen dat zij zelfs zouden willen dat de Ecuatorianen engels beginnen leren, omdat er nu al zoveel amirkanen wonen. De wereld op zijn kop!

Nu ben ik in Cuenca, een stad centraal gelegen in Ecuador. Dit is een hele mooie en aangename stad, het weer is hier prachtig en het is carnaval. Overal muziek, carnaval stoet, water dat je in je gezicht krijgt gesmeten (een gewoonte hier met carnaval), maar met het mooie weer deert dat niet, in tegendeel. Vanavond reis ik door naar Quito, waar Sophie me zal opwachten. Sophie is een hele goede vriendin van mij uit België die sinds een jaar en half in Quito woont met haar man en dochtertje. We gaan samen naar de ksut met carnaval, ik kijk er heel erg naar uit!

Ik ben zo gelukkig dat ik de kans genomen heb om dit alles te beleven. Mijn reis begint nu te korten. Maar ik ga er nog elke minuut van genieten.

4 reacties | reageer

Laatste stops in Bolivie: het paradijs, en dan de Macchu Pichu in Peru, een ander verhaal..

Mijn laatste stops in Bolivie waren absoluut onvergetelijk. Ik ben vanuit La Paz naar Coroico gegaan, een dorpje in het midden van de bergen, op 3 uur rijden van La Paz. Coroico ligt een stuk lager dan de hoofdstad, waardoor het een zeer aangeaam, tropisch klimaat heeft. Ik had een kamer gereserveerd in "El Cafetal", een hostal dat uitgebaat wordt door een frans koppel. Het ligt iets uit het centrum. Wanneer ik eraan kwam, wist ik onmiddellijk, dit wordt fantastisch! En het was fantastisch! Vanop het terras en de kamers heb je een schitterend zicht op de bergen en de valei, je zit in alle rust en stilte, er was een klein zwembadje, en daarbovenop nog eens twee schitterende franse chef koks! Wat wil een mens nog meer? Bovendien waren er een paar mensen in de hostal die ik voordien in Arequipa al was tegengekomen en waar ik dan nog een paar dagen mee heb doorgebracht. Mijn dagen zagen er als volgt uit: ik werd wakker van de vogeltjes en het zonlicht, na mijn baantjes te hebben getrokken in het zwembad, nam ik een heerlijk ontbijt waarna ik me in het zonnetje zette met een goed boek ( trilogie van Stieg Larsson, een absloute aanrader!!) Er waren ook watervallen in de buurt waar we te voet naartoe zijn gegaan, heel mooi en een super leuke sfeer, met argentijnen die muziek aan het spelen waren, een voor de rest enkel het geluid van de waterval..

Nadien ben ik naar Copacabana getrokken, een vakantie-oord aan de grens met Peru en aan de oever van het Titicaca meer. Dit is het hoogste meer ter wereld, het ligt op maar liefst 3800m hoogte! En ook daar was het gewoon prachtig ;) Copacabana is een aangenaam dorpje, met een prachtig zicht op het meer, je kan er ook heerlijke en oververse trucha (forel) eten. mmm.. Ik had afgesproken met Estelle en Binjamin, een frans duo waar ik nieuwjaar mee gevierd had. Het was een heel leuk weerzien en samen zijn we naar Isla Del Sol gegaan. Een eiland in het Titicaca meer, we zijn er -uiteraard- met de boot naartoe gevaren en hebben er 2 dagen en een nacht doorgebracht. Wij hebben in het noorden van het eiland overnacht, waar het heel mooi en rustig is. Januari is de verlofmaand voor de argentijnen. Zij hadden allemaal hun tentjes neergepland op het strand, wat voor een hele leuke sfeer zorgde, vooral s'avonds als er gitaar gespeeld werd en gezongen werd op het strand.

Vanuit Copacbana ben ik naar Peru gegaan, naar Cusco. Cusco is een heel mooie stad, één nadeel, het stopt hier niet met regenen. Van hieruit kan je de Macchu Pichu bezoeken. Normaal wou ik een trektocht van enkele dagen doen, maar met deze weersomstandigheden heb ik" wijslijk" besloten om dat niet te doen.. Ik werd 's ochtends opgehaald door een minibusje om naar Hydrolectrica te gaan, een dorpje op 5 uur rijden, vanwaaruit we de trein zouden nemen naar Aguas Calientes, het dorp van waaruit je de Macchu Pichu bezoekt. Door de zware regenval, was de anders oh zo mooie stroom veranderd in een moordlustig monster, om het zo maar te noemen. Ongelooflijk met wat een kracht deze rivier naar beneden stroomt. Overal waren er overstromingen, bruggen die meegesleurd waren, huizen die meegespoeld werden.. Daardoor waren er geen treinen en moesten we langs de treinsporen een aantal uren te voet verder stappen tot in Aguas Calientes. De volgende dag zijn we om 4 uur 's ochtends vertrokken naar De Macchu Pichu. Minpunt: het regende pijpenstelen, waardoor we de Macchu Pichu slechts door de wolken hebben kunnen waarnemen ;) Een tip aan zij die de MP ooit willen bezoeken: bezoek het in juni, juli of augustus en bereid je voor op een toeristisch gekkenhuis! De terugweg was ook nog een hele beproeving, want er waren nog altijd geen treinen en bovendien was er een deel van de weg overspoeld en met rotsen bedekt waardoor we de nacht in een koude bus hebben moeten doorbrengen in het midden van de bergen tot een uur of 7 's ochtends, wanneer ze de rotsen hebben kunnen verwijderen. De hele nacht hebben mannen, met de hand die rotsen proberen verwijderen, wat niet lukte.. Later kwam ik te weten dat er een graafmichine voorzien was, maar de bestuurder was het doodleuk afgetrapt in het midden van de nacht! Eenmaal 's ochtends een andere machine -mét bestuurder- is aangekomen, was het klusje snel geklaard. Dan mochtende we de weg, waar de kolkende rivier over stroomde, oversteken, een avontuur!!

Morgen vertrek ik naar Lima, waar het veel beter weer is, om nadie richting Ecuador te reizen!

0 reacties | reageer

2010 is goed begonnen!!

De laatste weken heb ik enorm grote afstanden afgelegd. In het zuiden van Bolivie had ik Tamara leren kennen, een duits meisje die enkele maanden als vrijwilliger bergtrektochten heeft begeleid rond La Paz. We hadden 26 december afgesproken in La Paz, de hoofdstad van Bolivie om samen door te reizen naar Arequipa in Peru. Na kerstmis in Sucre te hebben doorgebracht, ben ik in een ruk samen met Tamara naar Arequipa gereisd. 1 nacht en 1 dag reizen. Vermoeiend! Maar intussen ben ik deze busritten al gewend.

De volgende 12 dagen heb ik met Tamara gereisd. We zijn een paar dagen in Arequipa gebleven. Arequipa wordt de witte stad van Peru genoemd, omdat er veel huizen en kerken gebouwd zijn uit witte lava van de dichtbijliggende vulkaan. In realiteit komt het erop neer dat van deze reusachtige stad vijf straten en het centrale plein in deze witte stijl zijn gebouwd, de rest van de stad is zoals alle andere steden. Maar in zijn geheel is het een zeer levendige en aangename stad met heel diverse buurten, rijkere en armere wijken. Je hebt zoals in alle steden de markten, met zijn gespecialiseerde straten. Je hebt een electronica straat, een kledingsstraat, een loodgieterstraat, een schoenlapperstraat, een verzorgingsproductenstraat, enzovoort. Dat kom je in elke stad tegen, ik hou ervan om in deze buurten rond te kuieren, je acht niet voor mogelijk wat voor kraampjes er allemaal bestaan!

Vanuit Arequipa hebben we de bus genomen naar Chivay, een dorpje aan het begin van de Colca Canyon. Van daaruit hebben we 3 dagen in en rond de canyon gewandeld. Prachtige uitzichten! Wat een diepe kloof, wat een prachtige rotsformaties, de akkers, de vrouwen en kinderen die je tegen komt met kuddes schapen, de koeien die langs de straten flaneren, ... En de dorpen die je tegenkomt, bij zonneschijn vallen deze goed mee, maar het zijn toch maar armtierige dorpen, heel ver weg van elke stad. Als je als kind opgroeit in een van deze dorpen, denk ik niet dat je ooit veel meer zal zien dan je eigen dorp.. Wat een luxe en een overvloed aan mogelijkheden zijn wij toch gewend!

Van de Colca Canyon zijn we teruggekeerd naar Arequipa om nieuwjaar te vieren. Terug naar dezelfde hostel, spotgoedkoop en een 1e klas uitzicht op de stad! Met een frans koppel dat we in de Colca Canyon hadden leren kennen en een groepje Australiers hebben we nieuwjaar gevierd. Vanop ons terras hadden we een prachtig zicht op het vele vuurwerk in de stad. Zelf hebben we ook wat vuurwerk afgestoken en tot in de vroege uurtjes verder gefeest. 1 januari hebben we een ganse dag gezond en van de zware nacht bekomen om de dag nadien naar het strand te trekken op enkele uren van Arequipa. Camana is een kustdorp dat heel populair is bij de Peruanen zelf, maar waar amper "greengo's" komen (zoals ze de Europese en Amerikaanse toeristen hier noemen). Ik heb al mooiere stranden gezien, maar het was gewoon heerlijk om een paar dagen op strand te liggen en van de zon te genieten. Wat me hier wel opviel is dat de mensen hier van jongs af aan opgroeien met een sociale ongelijkheid. Er zijn heel veel jonge kinderen die elke dag moeten werken, in restaurants, op het strand. Andere kinderen komen met hun gezin van een strandvakantie genieten en worden bediend door hun leeftijdsgenoten..

Het moment om afscheid te nemen van Tamara was aangebroken.. Zij reisde verder door Peru en ik wilde terug keren naar La Paz, Bolivia, omdat ik een deel had overgeslagen dat ik nog wilde zien. Eerst nog een heel aangename dag in Arequipa doorgebracht met een duitse jongen en een paar peruanen en dan een (nacht)bus genomen naar La Paz. De bus zou vertrekken om 1 u ‘s nachts en is uiteindelijk om 5 u ‘s ochtends vertrokken. Ik heb de nacht dus doorgebracht in het busstation om dan eindelijk te kunnen slapen in de bus, maar de baby naast mij zag dat blijkbaar niet zitten.. Die heeft me gedurende uren op een prachtig melodierijk gejankt getrakteerd. :)

Nu ben ik in La Paz en dit is me nogal een stad! Vanuit de buurt waar ik logeer heb ik een zicht op het hoger gelegen deel van de stad. Er is namelijk 1000m verschil tussen het laagst gelegen en het hoogst gelegen deel van de stad! De voetpaden bestaan hier uit trappen, goede oefening voor de benen! Deze stad krioelt van de mensen, de auto's en de kraampjes. Het bijzondere is dat je amper privewagens ziet. Het zijn vooral taxi's en collectivo's, zoals ze dat noemen. Dat zijn minibusjes die naar een bepaalde bestemming rijden en waar je eender waar op en af kan springen. Uit elke collective hangt er een vrouw, man of kind te schreeuwen met de straatnamen die ze zullen doorrijden en de prijs. Ondertussen langs de kant van de weg staan er kraampjes waarvan de verkopers ook nog eens hun waar dat ze verkopen schreeuwen. Ongelooflijk wat een kakafonie!

Ik heb ondertussen ook mijn terugreis naar Belgie verlaat met 3 weken. Normaal zou ik eind februari thuiskomen, nu zal ik 20 maart thuiskomen. Na Bolivie reis ik Peru door om uiteindelijk Quito in Ecuador te bereiken. Van daaruit moet ik weer helemaal zuidwaarts naar Buenos Aires om terug te vliegen naar huis.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!

6 reacties | reageer

Go with the flow.. Van Argentinië via Chili naar Bolivië

"Laat je meevoeren door de mensen en het land" was de tip die een vriendin, een doorgewinterde reizigster, me meegaf. Deze zin typeert de afgelopen weken, en het was een schitterende tijd! De avond voor ik vanuit het noorden van Argentinië naar Bolivië zou vertrekken, heb ik twee zeer leuke jongens uit Cyprus leren kennen. Bij een lekkere lama-steak en een fles wijn heb ik besloten wat verder met hen te reizen in Argentinië. We zijn terug naar Salta gegaan, hebben wijn estancias in de buurt bezocht, hebben de lokale markt verkend enz. Ik heb uiteindelijk veel meer tijd doorgebracht in Salta dan ik ooit had gepland, maar ik heb er een heel aangename tijd gehad en veel mensen leren kennen die ik nu nog regelmatig tegen het lijf loop op andere plaatsen, altijd een heel aangename verrassing!

Ik heb uiteindelijk besloten om vanuit het noorden van Argentinië naar San Pedro de Atacama in Chili te gaan, om van daaruit naar Bolivië te gaan. Op de bus richting San Pedro heb ik twee hollandse jongens leren kennen en een Chileen, Carlos, die in San Pedro woont. Hij heeft ons uitgenodigd om samen de omgeving te verkennen. Dat was super! We zijn twee dagen samen op stap geweest, wij vieren in Carlos' auto, goed muziekje en een lokale persoon die je al de mooie plekjes kan laten zien! San Pedro de Atacama is woestijngebied, de droogste woestijn ter wereld, slechts 5% vocht in de lucht en het ligt op bijna 4000m hoogte. We zijn naar Valle de los Muertosgeweest, prachtig uitzicht op bergen en een grote zandberg waar wehebben kunnen sandboarden. Nadien zijn we naar Valle de la Luna gegaan, zoals de naam doet vermoeden een prachtigmaanlandschap. We zijn daar door een grot gekropen en langs de andere kant van de berg er terug uitgekomen.We wilden via de rotsen terug naar de auto keren, Carlos oriënteerde zich met de zon, helaas, slecht georiënteerd ;) Ik denk dat we alle rotsen in de omgeving beklommen hebben om terug te geraken, maar het was prachtig, wat een uitzichten en wat een zonsondergang waar we op getrakteerd werden! De volgende dag zijn we naar natuurlijke thermen geweest. Er zijn thermische baden waar de reisbureau's excursies naar organiseren, maar Carlos kende een ander plekje... En daar waren we dan, wij vieren, helemaal alleen, in het midden van de droogste woestijn ter wereld, een heerlijk warm bad, het enige wat je hoorde was het kabbelen van het riviertje........ Prachtige middag! In San Pedro heb ik ook nog een excursie gedaan, on 4 uur opgestaan om de zonsopgang te zien bij geisjers. Deze geisjers zijn het actiefst op dat tijdstip, kokend water dat tot wel 10 meter hoog uit de grond spuit. We zijn ook naar een zout meer geweest, zo zout dat je erop drijft, heel leuke ervaring!

Vanuit San Pedro de Atacama in Chili heb ik een drie-daagse trip geboekt doorheen de Salar de Uyuni in Bolivië. Ik had er heel hoge verwachtingen van, maar het was zelfs beter dan ik ooit gehoopt had! Een hoogtepunt in mijn reis tot nu toe! We hebben drie dagen in een jeep gezeten, op een extreme hoogte van 5000 m. Het zuurstoftekort zorgt ervoor dat elke inspanning  enorm vermoeiend is, maar de uitzichten die we drie dagen lang hebben mogen bewonderen, adembenemend. Je rijdt langs woestijnachtig gebied, prachtige meren, flamingo's, lama's, en uiteindelijk de zoutvlakte zelf! 360 graden rondom jou zie je alleen zout. Een prachtige plek om originele foto´s te trekken! Een ander hoogtepunt was zeker en vast het Lago Colorado. Een rood meer, flamingo's, lama's, de bergen en de wolken werden gereflecteerd in het water, het was een van de mooiste uitzichten die ik ooit gezien heb! En wat deze tripvolledig "af" maakte, was het groepje waarmee we in de jeep zaten. Een duits koppel, een zuid-afrikaans meisje, 2 australiërs en onze boliviaanse gids.. We hebben veel plezier gemaakt samen in de jeep en de laatste avond hebben we het zotste feestje gehouden! We verbleven op een paar honderd meter van een klein dorpje in de woestijn. We hadden wat alcohol gekocht, I-pod op een paar boxen aangesloten en de sfeer zat er onmiddelijk in! Wanneer onze voorraad op was, hadden we het lumineuze idee om naar het dorpje te trekken, onder de prachtige sterrenhemel, maar in het pikkendonker. Na een tocht, te voet, op een zanderige en hobbelige vlakte, hoorden we muziek en zagen we licht. En wie zat daar? José onze chauffeur en alle andere chauffeurs!! We zijn allemaal de jeep ingesprongen, teruggekeerd naar het "hotelletje" en onder de sterrenhemel in het licht van de koplampen van de jeep verder gedanst, wat een nacht! 

Momenteel zit ik in Potosi, een klein stadje en een van de hoogste steden ter wereld (4500m). Potosi is ooit de rijkste stad van Latijns-Amerika geweest. Hier is een grote zilver mijn, die nog steeds gebruikt wordt, maar van de rijkdom valt er niets meer te bespeuren. Mooie barok kerken zijn een laatste aandenken aan deze vervlogen tijd. Deze stad leeft, dit is Bolivië, een totaal andere cultuur, veel straat eet-tentjes, daar hou ik van! 's Avonds explodeert deze stad, iedereen komt buiten, overal kerstlichtjes, het is heerlijk om in zo´n chaos te vertoeven, je bent helemaal gedepayseerd (ben niet zeker hoe je dit schrijft). Ik ben vandaag ook de mijnen gaan bezoeken, Damn!!!!! Met speciale kleren en schoene, een helm en pillamp zijn we de mijn ingegaan, mini kleine gangetjes ingekropen, tot 70m diep, de mijn zelf gaat nog veel dieper. Die mannenen (en kinderen!) die daar werken hebben een loodzware job! Gangen maken in de rotsen, kilo's aarde waar dan zilver in zit, verslepen naar boven, in enorm extreme en gevaarlijke omstandigheden. Ik was heel blij als ik het daglicht terug zag! Als je een zilver paar oorbelletjes koopt, denk je er niet aan hoe hard sommige mensen hiervoor hebben moeten werken, en zij die het hardst werken, zien het minste geld...

Ik heb een duits meisje leren kennen ondertussen waar het onmiddellijk goed mee klikte, ik ga met haar verder reizen vanuit La Paz en we gaan samen oudejaar vieren in Peru! Ik ben benieuwd! 

Prettige feesten voor iedereen en tot horens! Hasta Luego! Eline xxx

4 reacties | reageer

Ciao Patagonia, hola buen tiempo!

Ik heb Patagonië achter me gelaten. Het is een prachtige ervaring geweest, met prachtige landschappen. Maar ik verlangde naar wat hogere temperaturen, zon en cultuur! Ik heb mijn thermisch ondergoed dus opgeborgen en ik heb mijn reis per boot verder gezet naar Uruguay. Ik ben een kleine week in Uruguay geweest. Uruguay was voor mij een rustpunt na al die afstanden die ik heb afgelegd. Mijn eerste halte was Montevideo. Montevideo is een heel aangename stad. Het is een levendige stad, niet even trendy als Buenos Aires, maar misschien wel charmanter. Nadien ben ik een paar dagen naar het strand gegaan, op een uurtje rijden van Montevideo. Daar heb ik heerlijk uitgerust en genoten van de zon en de mooie uitzichten!

Van Uruguay ben ik naar het noorden van Argentinië gevlogen, Salta. Waw, vanaf de eerste momenten was ik verkocht! Onmiddellijk een wereld van verschil met Buenos Aires. Salta is een kleine stad, heel aangenaam, mooie gebouwen, een heel leuk centraal plein waar je gewoon uren kan zitten en het lokale leven in de gaten kan houden. Er worden veel handgemaakte spulletjes verkocht, de bevolking ziet er helemaal anders uit dan in Buenos Aires, je ziet hier een heel ander Argentinië. Het was een feestdag voor de scholieren, al de kinderen liepen verkleed rond. Wat ook heel typerend is aan Argentinië, en Salta deed niet onder, is dat jonge koppeltjes de parken als liefdesnestje gebruiken. Overal zie je jonge koppeltjes in de parken elkaar liefkozen :) In Salta heb ik Nicole leren kennen, een Hollandse vrouw. Zij reist door Argentinië met de auto en we hebben de volgende dagen samen gereisd. We zijn met de auto naar het noorden gereden, richting Humahuaca, op 200 km van de Boliviaanse grens. Humahuaca ligt op een 2500-tal meter hoogte. De route die we genomen hebben voerde ons doorheen de Quebrada de Humahuaca. Je rijdt doorheen de bergen en de uitzichten zijn fenomenaal! Een totaal ander landschap dan elk landschap dat ik al ooit gezien heb. Je rijdt doorheen de bergen, maar de bergen veanderen continu van kleur. Ze hebben een rode kleur, gecombineerd met okergeel, groen, soms zelfs blauw, ongelooflijk! Onderweg zijn we bij talrijke kleine dorpjes gestopt. In deze dorpjes heeft de tijd stil gestaan. Heel kleine rustige dorpjes, de mensen zijn zo vriendelijk en ze hebben heel mooie karakteristieke gezichten en kledij.

De volgende dag zijn we vanuit Humahuaca naar Iruya gereden. 95 km, waar je 3 uur over doet omdat de (grind) baan langs de bergen kronkelt, heel bochtig is en heel erg stijgt. We zijn tot een hoogte van 4000m gestegen. Je lichaam moet heel erg wennen aan deze hoogte. Het is een rare gewaarwording dat je na een minieme inspanning volledig buiten adem bent door het gebrek aan zuurstof in de lucht. Wat een dag was het! We reden doorheen de bergen, met nog meer kleuren, nog meer cactussen .. Dat zijn momenten van geluk, ik kan het niet anders omschrijven.. Na 3 uur rijden, kwamen we aan in Iruya, een dorpje aan het einde van de wereld! In het midden van verlaten bergen, plots een dorp, op 3500 m hoogte, klein, maar oh zo fijn, en met een (vergeleken met het dorp) enorme kerk. Kleine steegjes die de berg op kronkelen, mooie huisjes, sommige van steen, sommige van leem, lieve mensen, sommigen met mooie typische kledij.

Vanmorgen is Nicole terug naar het zuiden vertrokken. Ik ben hier, in Humahuaca gebleven. Ik vertrek morgen naar Bolivië. Ik neem een bus naar de grens, en van daaruit reis ik verder Bolivië in met de trein, ik kijk er heel erg naar uit! Mijn dagje vandaag in Humahuaca was heel rustig, maar enorm aangenaam. Het is hier prachtig weer, ik heb wat rondgekuierd in de straatjes. Het is grappig dat hier ook zo'n enorme kerk staat. En de kerk speelt echt een centrale rol in dit dorp heb ik de indruk. Het is zondag vandaag en er was dus een mis, de mensen stonden tot buiten! Iedereen was mooi opgekleed, heel leuk om zien. Ik heb me op het centrale plein gezet met een boek, en als je alleen bent... word je aangesproken. Ik heb lang staan praten met een lokale man, die over zijn leven en streek vertelde. Als ik iets niet versta, vraag ik meer uitleg, ik versta natuurlijk nooit alles, maar ik begin toch al veel te verstaan. Spreken is met hakken en stoten, maar vooral blijven proberen denk ik dan ! :) In een lokaal eet-tentje heb ik ook een ander hollands meisje leren kennen die met haar mama aan het reizen was, hele leuke mensen.

Morgen Bolivië, ik hou jullie op de hoogte! En foto's van deze prachtige omgeving volgen, maar in dit dorp is er 1 internet shop, en hier zijn geen USB-ingangen :)

Groetjes!

5 reacties | reageer

Volgende pagina »