'Laat je meevoeren door de mensen en het land' was de tip die een vriendin, een doorgewinterde reizigster, me meegaf. Deze zin typeert de afgelopen weken, en het was een schitterende tijd! De avond voor ik vanuit het noorden van Argentinië naar Bolivië zou vertrekken, heb ik twee zeer leuke jongens uit Cyprus leren kennen. Bij een lekkere lama-steak en een fles wijn heb ik besloten wat verder met hen te reizen in Argentinië. We zijn terug naar Salta gegaan, hebben wijn estancias in de buurt bezocht, hebben de lokale markt verkend enz. Ik heb uiteindelijk veel meer tijd doorgebracht in Salta dan ik ooit had gepland, maar ik heb er een heel aangename tijd gehad en veel mensen leren kennen die ik nu nog regelmatig tegen het lijf loop op andere plaatsen, altijd een heel aangename verrassing!

Ik heb uiteindelijk besloten om vanuit het noorden van Argentinië naar San Pedro de Atacama in Chili te gaan, om van daaruit naar Bolivië te gaan. Op de bus richting San Pedro heb ik twee hollandse jongens leren kennen en een Chileen, Carlos, die in San Pedro woont. Hij heeft ons uitgenodigd om samen de omgeving te verkennen. Dat was super! We zijn twee dagen samen op stap geweest, wij vieren in Carlos' auto, goed muziekje en een lokale persoon die je al de mooie plekjes kan laten zien! San Pedro de Atacama is woestijngebied, de droogste woestijn ter wereld, slechts 5% vocht in de lucht en het ligt op bijna 4000m hoogte. We zijn naar Valle de los Muertosgeweest, prachtig uitzicht op bergen en een grote zandberg waar wehebben kunnen sandboarden. Nadien zijn we naar Valle de la Luna gegaan, zoals de naam doet vermoeden een prachtigmaanlandschap. We zijn daar door een grot gekropen en langs de andere kant van de berg er terug uitgekomen.We wilden via de rotsen terug naar de auto keren, Carlos oriënteerde zich met de zon, helaas, slecht georiënteerd ;) Ik denk dat we alle rotsen in de omgeving beklommen hebben om terug te geraken, maar het was prachtig, wat een uitzichten en wat een zonsondergang waar we op getrakteerd werden! De volgende dag zijn we naar natuurlijke thermen geweest. Er zijn thermische baden waar de reisbureau's excursies naar organiseren, maar Carlos kende een ander plekje... En daar waren we dan, wij vieren, helemaal alleen, in het midden van de droogste woestijn ter wereld, een heerlijk warm bad, het enige wat je hoorde was het kabbelen van het riviertje........ Prachtige middag! In San Pedro heb ik ook nog een excursie gedaan, on 4 uur opgestaan om de zonsopgang te zien bij geisjers. Deze geisjers zijn het actiefst op dat tijdstip, kokend water dat tot wel 10 meter hoog uit de grond spuit. We zijn ook naar een zout meer geweest, zo zout dat je erop drijft, heel leuke ervaring!

Vanuit San Pedro de Atacama in Chili heb ik een drie-daagse trip geboekt doorheen de Salar de Uyuni in Bolivië. Ik had er heel hoge verwachtingen van, maar het was zelfs beter dan ik ooit gehoopt had! Een hoogtepunt in mijn reis tot nu toe! We hebben drie dagen in een jeep gezeten, op een extreme hoogte van 5000 m. Het zuurstoftekort zorgt ervoor dat elke inspanning enorm vermoeiend is, maar de uitzichten die we drie dagen lang hebben mogen bewonderen, adembenemend. Je rijdt langs woestijnachtig gebied, prachtige meren, flamingo's, lama's, en uiteindelijk de zoutvlakte zelf! 360 graden rondom jou zie je alleen zout. Een prachtige plek om originele foto´s te trekken! Een ander hoogtepunt was zeker en vast het Lago Colorado. Een rood meer, flamingo's, lama's, de bergen en de wolken werden gereflecteerd in het water, het was een van de mooiste uitzichten die ik ooit gezien heb! En wat deze tripvolledig 'af' maakte, was het groepje waarmee we in de jeep zaten. Een duits koppel, een zuid-afrikaans meisje, 2 australiërs en onze boliviaanse gids.. We hebben veel plezier gemaakt samen in de jeep en de laatste avond hebben we het zotste feestje gehouden! We verbleven op een paar honderd meter van een klein dorpje in de woestijn. We hadden wat alcohol gekocht, I-pod op een paar boxen aangesloten en de sfeer zat er onmiddelijk in! Wanneer onze voorraad op was, hadden we het lumineuze idee om naar het dorpje te trekken, onder de prachtige sterrenhemel, maar in het pikkendonker. Na een tocht, te voet, op een zanderige en hobbelige vlakte, hoorden we muziek en zagen we licht. En wie zat daar? José onze chauffeur en alle andere chauffeurs!! We zijn allemaal de jeep ingesprongen, teruggekeerd naar het 'hotelletje' en onder de sterrenhemel in het licht van de koplampen van de jeep verder gedanst, wat een nacht!

Momenteel zit ik in Potosi, een klein stadje en een van de hoogste steden ter wereld (4500m). Potosi is ooit de rijkste stad van Latijns-Amerika geweest. Hier is een grote zilver mijn, die nog steeds gebruikt wordt, maar van de rijkdom valt er niets meer te bespeuren. Mooie barok kerken zijn een laatste aandenken aan deze vervlogen tijd. Deze stad leeft, dit is Bolivië, een totaal andere cultuur, veel straat eet-tentjes, daar hou ik van! 's Avonds explodeert deze stad, iedereen komt buiten, overal kerstlichtjes, het is heerlijk om in zo´n chaos te vertoeven, je bent helemaal gedepayseerd (ben niet zeker hoe je dit schrijft). Ik ben vandaag ook de mijnen gaan bezoeken, Damn!!!!! Met speciale kleren en schoene, een helm en pillamp zijn we de mijn ingegaan, mini kleine gangetjes ingekropen, tot 70m diep, de mijn zelf gaat nog veel dieper. Die mannenen (en kinderen!) die daar werken hebben een loodzware job! Gangen maken in de rotsen, kilo's aarde waar dan zilver in zit, verslepen naar boven, in enorm extreme en gevaarlijke omstandigheden. Ik was heel blij als ik het daglicht terug zag! Als je een zilver paar oorbelletjes koopt, denk je er niet aan hoe hard sommige mensen hiervoor hebben moeten werken, en zij die het hardst werken, zien het minste geld...

Ik heb een duits meisje leren kennen ondertussen waar het onmiddellijk goed mee klikte, ik ga met haar verder reizen vanuit La Paz en we gaan samen oudejaar vieren in Peru! Ik ben benieuwd!

Prettige feesten voor iedereen en tot horens! Hasta Luego! Eline xxx