De laatste weken heb ik enorm grote afstanden afgelegd. In het zuiden van Bolivie had ik Tamara leren kennen, een duits meisje die enkele maanden als vrijwilliger bergtrektochten heeft begeleid rond La Paz. We hadden 26 december afgesproken in La Paz, de hoofdstad van Bolivie om samen door te reizen naar Arequipa in Peru. Na kerstmis in Sucre te hebben doorgebracht, ben ik in een ruk samen met Tamara naar Arequipa gereisd. 1 nacht en 1 dag reizen. Vermoeiend! Maar intussen ben ik deze busritten al gewend.

De volgende 12 dagen heb ik met Tamara gereisd. We zijn een paar dagen in Arequipa gebleven. Arequipa wordt de witte stad van Peru genoemd, omdat er veel huizen en kerken gebouwd zijn uit witte lava van de dichtbijliggende vulkaan. In realiteit komt het erop neer dat van deze reusachtige stad vijf straten en het centrale plein in deze witte stijl zijn gebouwd, de rest van de stad is zoals alle andere steden. Maar in zijn geheel is het een zeer levendige en aangename stad met heel diverse buurten, rijkere en armere wijken. Je hebt zoals in alle steden de markten, met zijn gespecialiseerde straten. Je hebt een electronica straat, een kledingsstraat, een loodgieterstraat, een schoenlapperstraat, een verzorgingsproductenstraat, enzovoort. Dat kom je in elke stad tegen, ik hou ervan om in deze buurten rond te kuieren, je acht niet voor mogelijk wat voor kraampjes er allemaal bestaan!

Vanuit Arequipa hebben we de bus genomen naar Chivay, een dorpje aan het begin van de Colca Canyon. Van daaruit hebben we 3 dagen in en rond de canyon gewandeld. Prachtige uitzichten! Wat een diepe kloof, wat een prachtige rotsformaties, de akkers, de vrouwen en kinderen die je tegen komt met kuddes schapen, de koeien die langs de straten flaneren, ... En de dorpen die je tegenkomt, bij zonneschijn vallen deze goed mee, maar het zijn toch maar armtierige dorpen, heel ver weg van elke stad. Als je als kind opgroeit in een van deze dorpen, denk ik niet dat je ooit veel meer zal zien dan je eigen dorp.. Wat een luxe en een overvloed aan mogelijkheden zijn wij toch gewend!

Van de Colca Canyon zijn we teruggekeerd naar Arequipa om nieuwjaar te vieren. Terug naar dezelfde hostel, spotgoedkoop en een 1e klas uitzicht op de stad! Met een frans koppel dat we in de Colca Canyon hadden leren kennen en een groepje Australiers hebben we nieuwjaar gevierd. Vanop ons terras hadden we een prachtig zicht op het vele vuurwerk in de stad. Zelf hebben we ook wat vuurwerk afgestoken en tot in de vroege uurtjes verder gefeest. 1 januari hebben we een ganse dag gezond en van de zware nacht bekomen om de dag nadien naar het strand te trekken op enkele uren van Arequipa. Camana is een kustdorp dat heel populair is bij de Peruanen zelf, maar waar amper 'greengo's' komen (zoals ze de Europese en Amerikaanse toeristen hier noemen). Ik heb al mooiere stranden gezien, maar het was gewoon heerlijk om een paar dagen op strand te liggen en van de zon te genieten. Wat me hier wel opviel is dat de mensen hier van jongs af aan opgroeien met een sociale ongelijkheid. Er zijn heel veel jonge kinderen die elke dag moeten werken, in restaurants, op het strand. Andere kinderen komen met hun gezin van een strandvakantie genieten en worden bediend door hun leeftijdsgenoten..

Het moment om afscheid te nemen van Tamara was aangebroken.. Zij reisde verder door Peru en ik wilde terug keren naar La Paz, Bolivia, omdat ik een deel had overgeslagen dat ik nog wilde zien. Eerst nog een heel aangename dag in Arequipa doorgebracht met een duitse jongen en een paar peruanen en dan een (nacht)bus genomen naar La Paz. De bus zou vertrekken om 1 u ‘s nachts en is uiteindelijk om 5 u ‘s ochtends vertrokken. Ik heb de nacht dus doorgebracht in het busstation om dan eindelijk te kunnen slapen in de bus, maar de baby naast mij zag dat blijkbaar niet zitten.. Die heeft me gedurende uren op een prachtig melodierijk gejankt getrakteerd. :)

Nu ben ik in La Paz en dit is me nogal een stad! Vanuit de buurt waar ik logeer heb ik een zicht op het hoger gelegen deel van de stad. Er is namelijk 1000m verschil tussen het laagst gelegen en het hoogst gelegen deel van de stad! De voetpaden bestaan hier uit trappen, goede oefening voor de benen! Deze stad krioelt van de mensen, de auto's en de kraampjes. Het bijzondere is dat je amper privewagens ziet. Het zijn vooral taxi's en collectivo's, zoals ze dat noemen. Dat zijn minibusjes die naar een bepaalde bestemming rijden en waar je eender waar op en af kan springen. Uit elke collective hangt er een vrouw, man of kind te schreeuwen met de straatnamen die ze zullen doorrijden en de prijs. Ondertussen langs de kant van de weg staan er kraampjes waarvan de verkopers ook nog eens hun waar dat ze verkopen schreeuwen. Ongelooflijk wat een kakafonie!

Ik heb ondertussen ook mijn terugreis naar Belgie verlaat met 3 weken. Normaal zou ik eind februari thuiskomen, nu zal ik 20 maart thuiskomen. Na Bolivie reis ik Peru door om uiteindelijk Quito in Ecuador te bereiken. Van daaruit moet ik weer helemaal zuidwaarts naar Buenos Aires om terug te vliegen naar huis.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!