Na het Machu Picchu verhaal heb ik het vliegtuig genomen naar Lima. Ik had heel graag het binnenland van Peru gezien, maar daar ben ik niet aan begonnen, want een groot deel van de wegen in het binnenland waren geblokkeerd door de zware regenval.

Lima ligt aan de kust en het deel waar ik logeerde, Miraflores, is heel aangenaam en bovendien heel westers. Ik heb daar dan ook eens van een paar westerse zaken genoten en ik kan zeggen, na al dat reizen, deed dat echt eens deugd! Ik ben wat gaan winkelen, heb een pedicure laten doen, ik ben naar de film geweest (waar er een pisco sour in de prijs van het filmticket inbegrepen was!) en ben sushi gaan eten. 's Avonds, wanneer ik rondflaneerde op straat,ben ik een (bejaarden) straat dansfeest tegen gekomen. Er was een soort stadium op een pleintje gebouwd waar er elk weekend life muziek wordt gespeeld. Dan komen hoofdzakelijk bejaarden samen om te zingen en te dansen. Echt fantastisch! Bij elk liedje pikken de mannen een vrouw uit het publiek en dan wordt er samen gedanst. Op andere liedjes wordt er uit volle borst meegezongen en op weer andere liedjes heeft één koppel het privlege om een dans te tonen aan het publiek. Ik heb me kapot gelachen, vooral met één bepaalde man. Nogal klein van gestalte, ongeveer 80 jaar oud, gekleed in een kostuum met zonnebril (hoewel het nacht was) en laqué schoenen. Hij had samen met een vrouw de eer een dans voor te tonen aan het publiek. Plots begint die man nogal seksuele Michael Jackson heup-bewegingen te maken en over heel de dansvloer te huppelen, oh wat heb ik gelachen! Wanneer hij mijn richting uitkwam om mij ten dans te vragen, was het echter gedaan met lachen ;)

Vanuit Lima ben ik de peruaanse kust afgereisd richting Ecuador. Ik ben op twee plaatsen gestopt. In Pisco, waar ik een eiland bezocht heb met veel zeevogels. Mooi, maar ge moet er de vogelstront wel bijpakken ;) De tweede plaats was Huanchaco, een klein vissersdorpje in het noorden van Peru (volgens de reisgids). In realiteit is het authentieke ver te zoeken en is het vooral een toeristisch surfoord, wat ook niet onaangenaam is natuurlijk!

Vanuit Huanchaco ben ik naar Ecuador gereisd, waar mijn eerste stop Vilcabamba was, een klein dorpje in de bergen. Buitengewoon prachtig, super rustig, heel relax. Voor mij was het zonder overdrijven een paradijs. Een plek waar je volledig tot rust komt, waar je alles vergeet en waar je maar één ding kunt doen: genieten. Ik dacht er een paar nachten te blijven en ben er uiteindelijk een week gebleven. Ik had er met gemak nog een aantal weken kunnen doorbrengen. Ik logeerde er in Ihzcayluma, een hostel in het midden van de natuur vanwaar je een prachtig uitzicht had op de bergen, waar je veel mensen leerde kennen, waar je uren in een hangmat kon liggen lezen, vergezeld door het gezang van de vogeltjes, ´s avonds coctails drinkt aan de bar en verhitte discussies voert in minstens drie talen.. Ik heb er prachtige wandelingen gemaakt in de bergen en ben een dag gaan paardrijden. Dat was echt fenomenaal. We zijn te paard door de bergen getrokken, door de rivier, door smalle doorgangetjes in het midden van een jungle-achtige omgeving waar er wel 100en vlinders rondfladderden... Ik voelde me zo gelukkig als een klein kindje als we galloperend door de bossen liepen. Vilcabamba was een prachtig dorpje met heel vriendelijke mensen en heel gastvrij. Het dorp staat ook bekend voor het feit dat de mensen er een heel hoge levensverwachting hebben. Dat trekt veel amerikanen van de Verenigde Staten aan die er zich neerplanten. Je kan hen geen ongelijk geven, het is daar prachtig, maar het onbegrijpelijke van de situatie is, dat er maar een klein deel van deze mensen bereid is om spaans te leren. Ik heb me laten vertellen dat zij zelfs zouden willen dat de Ecuatorianen engels beginnen leren, omdat er nu al zoveel amirkanen wonen. De wereld op zijn kop!

Nu ben ik in Cuenca, een stad centraal gelegen in Ecuador. Dit is een hele mooie en aangename stad, het weer is hier prachtig en het is carnaval. Overal muziek, carnaval stoet, water dat je in je gezicht krijgt gesmeten (een gewoonte hier met carnaval), maar met het mooie weer deert dat niet, in tegendeel. Vanavond reis ik door naar Quito, waar Sophie me zal opwachten. Sophie is een hele goede vriendin van mij uit België die sinds een jaar en half in Quito woont met haar man en dochtertje. We gaan samen naar de ksut met carnaval, ik kijk er heel erg naar uit!

Ik ben zo gelukkig dat ik de kans genomen heb om dit alles te beleven. Mijn reis begint nu te korten. Maar ik ga er nog elke minuut van genieten.