De laatste stops in Patagonië, Bariloche en Puerto Madryn

Hola Todos!!

Na een busreis van 2 dagen ben ik aangekomen in Bariloche. 'Het Zwitserland van Zuid-Amerika'. Het staat bekend om zijn mooie landschappen, chocolade, zijn 7 meren, en houten hutten.

Toen ik in Bariloche was, had ik niet zo'n mooi weer, maar ik had een leuke hostel waar ik leuke mensen heb leren kennen. Ik had ook met 2 engelsmannen afgesproken die ik in het zuiden van Argentinië had leren kennen. Samen hebben we een auto gehuurd en zijn we op 'roadtrip' geweest voor 2 dagen. Zoals gewoonlijk in Patagonië, waren de uitzichten adembenemend. We hebben de Camino de 7 lagos gepakt, je rijdt heel de tijd naast prachtige meren, gecombineerd met bergen en mooie groene bomen. Een schouwspel van kleuren! We hebben een stop gemaakt in Villa la Ongustura, waar er een nationaal park is, op een schiereiland. Op het einde van het schiereiland, 12 km verder zijn er zeer speciale bomen te zien. Doordat we een beetje laat waren, hebben we besloten om deze tocht met de mountainbike te doen... De slechtse beslissing ever!!!! De route was een helse route, het begon bijvoorbeeld met 200m heel erg steile trappen, waar ik die mountainbike naar boven mocht sleuren! Heel erg steile stukken, waar ik constant moest afstappen, ik besefte dat mijn conditie toch niet erg op peil staat :s Maar gelukkig liep het voor 1 van die 2 mannen ook niet al te vlotjes, dus voelde me gesterkt.. Het was enerzijds echt een helse ervaring (om lichtjes te overdrijven), maar anderzijds ook een enorm grappige! Zeker als alles gecombineerd wordt met engelse humor ;) Van die speciale bomen heb ik eigelijk niet zoveel gezien, ik was zo blij dat ik het eindpunt had bereikt dat ik onmiddelijk aan de volgende 12km 'afdaling' ben begonnen. Op het einde een goed pintje en wat chips en we konden onze route verder zetten!

We hebben overnacht in San Martin de Los Andes, een kleiner dorpje, heel gezellig. We zijn daar een interessant trio tegengekomen: 3 amerikanen die al 3 jaar en half onderweg zijn. Ze zijn namelijk met de fiets en ze fietsen van Alasca naar Ushuaia!! En dat allemaal op grindwegen. Het was heel tof om 's avonds bij een haardvuur en een glas wijn naar hun verhalen te luisteren. Ook wel grappig, want ze houden er een nogal aparte levensstijl op na. In de VS woonden ze in boomhutten, 30 m boven de grond, en één van hen draagt al 11 jaar geen schoenen, ongeacht of het sneeuwt of niet.. Maar dat is het leuke aan reizen, je ontmoet een ongelooflijke variëteit aan mensen. Voor wie geinteresserd is: www.ridingthespine.com

De volgende dag hebben we onze route verdergezet, terug naar Bariloche, waar we onze trip hebben afgesloten met een kroegentocht.

De dag nadien ben ik vertrokken naar Puerto Madryn, aan de andere kant van de staart van Patagonië (het oosten). Puerto Madryn staat bekend om zijn zee-wildlife. Ik heb daar 2 excursies gedaan. 1 dag ben ik naar Peninsula Valdes gegaan waar er zich een enorm groot aantal walvissen bevinden. Dit was echt super tof! Met een speedboot word je de zee opgevaren, tot ze een walvis spotten. Dan wordt de motor stil gelegd en is het wachten... Het is verbazingwekkend hoe goed deze dieren de menselijke nabijheid verdragen. Ze komen echt heel dicht bij de boot. Ik heb verschillende vrouwtjes walvissen gezien met hun kleintje (die natuurlijk al reusachtig groot zijn). Op foto geeft dit niet zoveel, want ze geven natuurlijk geen showke zoals in de films, maar de ervaringom hen van zo dichtbij te zien en ook te horen, is heel bijzonder..

De tweede excursie die ik gedaan heb, is een excursie naar Punta Tombo. Daar is één van de grootste pinguinkolonies ter wereld te zien. Ze waren net allemaal op hun nesten aan het broeden. Pinguins zijn monogame beesten, dus er is steeds één pinguin die bij het nest blijft en de partner gaat dan vis halen in de zee. Die zie je dan van het nest naar de zee waggelen, wat een enorm grappig zicht!

Patagonië : El Chalten: Wandelen rond Fitz Roy en Ruta 40

De Ruta 40 bracht me naar El Chalten. Dit is een klein dorpje midden in het natuurpark Los Glaciares. Het is er, net als El Calafate, neergepland voor toeristen, wandelaars en bergbeklimmers, maar het heeft veel meer charme. Het is kleiner dan El Calafate, gezelliger, minder duur en je kan er heerlijk eten. Dan heb ik nog niet gesproken over de uitzichten en prachtige wandelingen die er te maken zijn.

Het uitzicht is er adembenemend. El Chalten is omgeven door bergen, waarvan de hoogste Fitz Roy (3375m) en Co. Torre (3120m) zijn. Ik was 's middags aangekomen en was doodmoe. Maar de dag nadien, ben ik, samen met een paar mensen die ik had leren kennen, vroeg vertrokken op tocht. Het was een prachtige dag, blauwe hemel, geen wolkje aan de lucht. Dit gebeurt niet vaak in dit gebied, dus we hadden geluk! We hebben dan ook voor een route gekozen die ons hoog in de bergen leidde. Het eindpunt van de route was een punt waar je een prachtig zicht had over Fitz Roy, Co. Torre en een gletsjer. In vier uur tijd zijn we 1000 m gestegen, het was een vermoeiende tocht, maar met prachtige uitzichten, en eenmaal je boven bent, is de beloning groot! Het was een hele klare dag waardoor we een prachtig uitzicht hadden. De weg terug was eindeloos, maar na een wafel te hebben gegeten in de Wafleria, was de pijn snel vergeten.

's Avonds zijn we overheerlijk gaan eten in 'La Estepa'. Het was het lekkerste wat ik al gegeten heb in Argentinië (of had dat te maken met de zware tocht van die dag ;) ) Het was alleszins een prachtige dag. De dagen nadien was het bewolkt en had ik enorme spierpijn, maar heb ik nog kortere wandelingen gedaan en van de rust genoten.

Nadien ben ik met de bus vertrokken naar Bariloche via Ruta 40. Twee dagen 10 uur op de bus zitten, eindeloos, maar onvergetelijk. Ik ben nog nooit in zo'n desolaat stuk van de wereld geweest. Er gaan úren voorbij zonder dat je een levende ziel ziet. De uitzichten zijn heel mooi, hoewel nogal eentonig, heuvels met dor gras, in de verte bergen met sneeuw. Onderweg hebben we lama's gezien, struisvogels, flamenco's, paarden, koeien, schapen, vogels, zonsondergang... Heel mooi. Maar eindeloos lang! Gelukkig had ik een goed boek van 560 pagina's dat ik dan ook in een ruk heb uitgelezen.

Patagonie: El Calafate: Gletsjer Perito Moreno

Na een vlucht van drie uur vanuit Buenos Aires, ben ik aangekomen in El Calafate, een stadje helemaal in het zuiden van Argentinie, Patagonie.

El Calafate is een uitvalsbasis om naar de gletsjers in de omgeving te trekken. Voor de rest valt er niet veel te beleven. El Calafate is neergepland in het midden van de bergen, puur voor de toeristen. Ik ben dan ook toegekomen, de dag nadien de gletsjer Perito Moreno gaan beklimmen en dan weer verder getrokken.

De gletsjer was echt de moeite. Ik had nog nooit in mijn leven een gletsjer gezien. Je ziet hem van ver liggen, heel impressionant. Van ver leek het op een bevroren Tsunami vond ik.

De gletsjer is even groot als Buenos Aires, wat een massa ijs. Je kan er uren naar kijken, je hoort het ijs kraken en af en toe valt er een brok ijs in het water. Dat veroorzaakt een krakend geluid dat je tot op een grote afstand kan horen. Het ijs heeft ook een blauwige kleur, veroorzaakt door kleine rotsblokjes die de massa ijs meesleurt vanuit de bergen. Naargelang het licht anders invalt, verandert de gletsjer ook mee van kleur. Het was gewoon prachtig en enorm impressionant.

Nadien zijn we met een bootje naar een bijgelegen bos gevaren. Daar zijn we doorgetrokken om uiteindelijk de gletsjer te kunnen bewandelen. We kregen ijstoppen aan onze voeten gebonden en hebben een paar uur over de gletsjer gestapt. Er lopen kleine riviertjes door het ijs, die een felblauwe kleur hebben. Het was ijskoud en regenachtig, maar dat maakte het alleen maar specialer, hoewel een blauwe hemel wel nog betere fotos had gegeven.

Het water van de gletsjer is drinkbaar. Dit stuk van Patagonie is een puur en ongerept stuk natuur. Schone lucht, drinkbaar water in beken en rivieren. Maar het begint zo toeristisch te worden dat ik vrees dat hier ooit een einde aan zal komen. Men heeft het lang proberen tegenhouden, maar tevergeefs, er wordt een hotel gebouwd aan de voet van de gletsjer. Doodzonde vind ik dat, want er zal veel vervuiling mee gepaard gaan.

Laatste dagen in Buenos Aires: Gaucho feest in San Antonio de Areco

Zondag 8 november ben ik naar 'Dia de la Tradicion' in San Antonio de Areco geweest, op 2 uur rijden ten noorden van Buenos Aires. Dit is de officiële samenkomst van gaucho's in Argentinië. Een andere wereld... We kwamen terecht in een klein dorpje/stadje met mooie lanen en huizen, omgeven door groen en doorkruist door een rivier.

Het was echt de moeite, heel de dag staat in functie bam de traditie van de gaucho's. Gaucho's zijn veewachters, te paard.

Eerst werd er een stoet gehouden doorgeen de hoofdstraat van de stad. Alle gaucho's reden in traditionele kledij voorbij om hun paard(en) te tonen. Dat was echt een ervaring! Mensen komen van heinde en ver om dit schouwspel te kunnen bezichtigen. Iedereen staat opzij aan de straat te wachten en dan komen de eerste gaucho's te paard lans... Iedereen applaudiceert en roept en dat gaat zo door gedurende een uur of 2. Het was heel mooi.

Nadien verplaatst iedereen zich naar het weiland aan de andere kant van de rivier. Daar vond er een race plaats tussen tientallen kuddes paarden. Het kwam erop neer dat je een 150 tal paarden door elkaar zag galopperen. Dit, gecombineerd met een applaudisserend publiek, de geur van heerlijke hasado, mate, wat de traditionele thee is die door iedereen gedronken wordt, het prachtige weer, maakten het een hele mooie dag.

Leven als een echte Porteña in Buenos Aires

Hola Todos!

Ik ben nu langer dan een week weg, wat nog niet lang is, maar België lijkt al zo ver. Ik ben nog steeds in Buenos Aires en ik heb het hier enorm naar m´n zin. Ik ben ondertussen veranderd van hostal. Het is een kleine hostal, met een binnentuin, een dakterras, een hond, gezellige living, enz. De mensen die er verblijven en de uitbaters zijn allemaal zeer sympathiek. Ik voel me hier thuis: we koken samen en gaan samen op stap.

Ondertussen heb ik een week spaanse les achter de rug. 5 uur per dag, dat was veel, maar heb het gevoel dat ik veel heb geleerd. Elke dag spraken we af in een andere buurt, in een bar of een park. Dan kregen we eerst les en nadien oefenden we onze nieuw aangeleerde stof in praktijk, heel grappig en erg leerrijk. De 2 spaanse leraressen waren allebei studentes. Het was leerrijk om met hen over de argentijnse cultuur en geschiedenis te spreken. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk spaans te spreken, op straat, in de bus (ik slaag er op een of andere manier in om steeds aan de praat te geraken met de buschauffeur of de persoon die naast me zit). Maar het gaat toch nog niet echt vlot, hopelijk betert dat in de loop van de tijd!

Ondertussen heb ik ook bezoek gehad, mijn papa is 2 dagen afgekomen vanuit Uruguay. Dat was heel leuk, we zijn lekker gaan eten, hebben samen de stad wat bezocht en we hebben goed bijgebbabeld.

Ik voel me hier heel goed, ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om te vertrekken. Elke keer ik de bus hier neem en rond me kijk, voel ik een gevoel van geluk over me komen: yes! hier zit ik dan, in een totaal andere cultuur, het is telkens een avontuur om mijn weg te vinden doorheen deze stad, de juiste bus te nemen,een nieuwe taal, zeeën van tijd en zo´n gevoel van vrijheid!

Volgende week laat ik Beunos Aires achter me, ik heb een ticket geboekt naar Patagonië. Dinsdag vlieg ik naar El Calafate, helemaal ten zuiden van het continent. Er zijn prachtige gletsjers te zien. Van daaruit ga ik Patagonië doorreizen, terug naar het noorden toe.

Buenos Aires, de eerste dagen...

Ik ben in Buenos Aires! Mijn trip is begonnen! Ik kan het bijna niet geloven, ik heb er zo lang naar uitgekeken en nu is het zo ver..

Het afscheid thuis viel me zwaarder dan verwacht. Iedereen achter laten die ik graag zie om alleen op dat andere continent te gaan reizen, wat bezielt me? Maar eenmaal ik op het vliegtuig zat, was alles snel voorbij. Ik kwam toe in Buenos Aires met een stralend blauwe hemel, 30 graden, wat een heerlijk gevoel!!

De taxi bracht me naar de jeugdherberg in Palermo, waar ik onmiddellijk aan de praat geraakte met andere bewoners. Na een douche ben ik samen met iemand anders van de jeugdherberg de stad ingetrokken. We zijn naar Palermo Park geweest. Een heel groot park met verschillende vijvers, in het midden van de stad. Dat, gecombineerd met blauwe hemel en hete temperaturen.... Genieten! ´s Avonds nog een pintje gedronken met wat mensen uit de jeugdherberg en vroeg gaan slapen, ik was doodmoe van de reis.

De dag daarop ben ik de stad verder gaan verkennen. Palermo, de buurt waar ik verblijf, is echt zeer aangenaam. Heel veel leuke barretjes, trendy winkels, mooie huizen, fiere argentijnen. Ik kan blijven kuieren in deze buurt. Ik ben ook naar El Museo de Arte Latinoamericano geweest. Dat was echt de moeite. Er hingen heel mooie werken en het gebouw was architecturaal prachtig geconstrueerd. ´s Avonds ben ik met een mix aan nationaliteiten een heerlijke argentijnse steak gaan eten en het plaatselijke nachtleven gaan verkennen.

Buenos Aires is een grote stad met veel verschillende buurten. Vandaag ga ik een andere buurt verkennen. Vanaf maandag begin ik met spaanse lessen. Een hollands meisje heeft de school aangeraden. Het heet Español adando (al wandelend). Elke dag spreek ik met de leraar af op een andere lokatie en dan leren we al sprekend en al wandelend (?) de taal. Het is heel erg praktijk gericht en gefocust op het leren spreken van de taal. Ik hoop dus veel bij te leren en op die manier leer ik de stad ook wat beter kennen. Ik ben benieuwd!!

Het is bijna zover...!

Beste allemaal,

Na lang denken, dromen en twijfelen heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en is het zo ver: ik vertrek voor een aantal maanden naar Latijns-Amerika!

Ik kijk heel erg uit naar deze reis. Latijns-Amerika is een continent dat heel veel te bieden heeft en ik kan niet wachten om het te ontdekken. De prachtige natuur, de taal, de mensen, de cultuur, .... een avontuur!

Ik wil jullie graag op de hoogte houden van al hetgeen ik meemaak tijdens mijn reis. Daarom heb ik deze blog opgericht. Verwacht geen literair hoogstandje, maar gewoon het verhaal van een 25-jarige meid die op avontuur vertrekt! Ik hoop ook mooie foto's te kunnen makentijdens mijn reis. Deze zullen jullie ook op deze webiste kunnen terugvinden.

Veel leesplezier!

Groetjes!

Eline